Przekaz telewzji
Ludzie znajdują się i funkcjonują w otaczającym ich świecie, w którym ciągle oddziałuje na nich wiele bodźców, przedmiotów i zjawisk, a wśród nich szczególne znaczenie mają te o charakterze społecznym.
Kiedy człowiek styka się z jakąś nową rzeczą, to po pierwsze - stara się ją poznać. Do tego wykorzystuje posiadane zmysły: dotyku, węchu, słuchu, wzroku i smaku. Poznanie cech danego przedmiotu nie prowadzi do wytworzenia jakiegoś jednego przekonania, zwykle w procesie poznawania danego przedmiotu tworzy się wiele odnoszących się do niego przekonań. Dopiero posiadanie możliwie wielu odczuć dotyczących danego przedmiotu, pozwala na „poprawne posługiwanie się nim lub na właściwe działanie w jego obecności” . Podobnie przebiega również poznawanie cech przedmiotów mających społeczny charakter – grup społecznych, ideologii, itp.
Kiedy dokona się już proces poznania i wytworzone zostanie przekonanie, następuje proces ustosunkowania się do danego przedmiotu, czyli reakcja emocjonalna lub uczuciowa. W zależności od poprzednich doznań człowiek ustosunkowuje się pozytywnie lub negatywnie, a to natomiast wywołuje określone reakcje wobec przedmiotu i oddziaływanie na niego. Dobre poznanie składników świata zewnętrznego pozwala na właściwe reagowanie i działanie w ich obecności czy w stosunku do nich. Ze względu na istnienie struktur złożonych z procesów poznawczych (poznanie przedmiotu), emocjonalnych (ustosunkowanie się do przedmiotu) i motywacyjnych (podjęcie określonych działań), jak również determinowanie przez te procesy zachowań wobec przedmiotów znajdujących się w otaczającym świecie, potrzebny jest konstrukt teoretyczny, pozwalający na adekwatny opis specyfiki tych struktur. Tym konstruktem jest postawa. Według koncepcji socjologicznych, których reprezentantem jest Kaziemierz Obuchowski, postawa jest względnie trwałym stosunkiem emocjonalnym lub oceniającym do przedmiotu bądź dyspozycja do występowania takiego stosunku, wyrażająca się w kategoriach pozytywnych, negatywnych lub neutralnych.
Trochę inny sposób pojmowania postawy proponuje Stanisław Mika. Jego zadaniem o postawie możemy mówić wtedy, gdy: -w otoczeniu jakiejś osoby istnieje pewien przedmiot czy fakt; -osoba ta spostrzega ten przedmiot, kształtuje sobie o nim określone przekonania, które zostają utrwalone; -w trakcie kontaktów z przedmiotem i w miarę kształtowania sobie o nim przekonań, osoba ta ustosunkowuje się do niego w pewien sposób – takie ustosunkowanie ma charakter uczuciowy (pozytywny, negatywny lub neutralny), jest stopniowane i względnie trwałe; -stosunek emocjonalny do danego przedmiotu motywuje osobę do pewnych określonych zachowań wobec niego. Kształtowanie się postaw jest zdeterminowane głównie czynnikami społecznymi (wpływami oddziałującymi w otoczeniu, w którym przebywają ludzie), a tylko w nieznacznym stopniu pewnymi czynnikami wewnętrznymi, np. motywacją. Czynniki te oddziałują zgodnie z następującym schematem komunikacji: Nadawca-Przekaz -Kanał-Odbiorca
Postawy kształtując się przez całe życie podlegają oddziaływaniu różnych nadawców. Początkowo są to rodzice, później koledzy (grupa rówieśnicza), w wieku szkolnym – nauczyciele, wychowawcy, a od najmłodszych lat i przez całe życie – środki masowego przekazu.